Ga naar de inhoud

Geschiedenis

Geschiedenis

WSV Emmen is opgericht in het Pinksterweekend van 1948. In ruim 75 jaar groeide de club uit tot een vereniging met een eigen wielerbaan, nationale kampioenen en vele generaties renners. Blader door de tijdperken hieronder en klik op een foto om deze te vergroten.

1948 – 1959

Oprichting en beginjaren

1948

De oprichting

WSV Emmen is opgericht in het Pinksterweekend van 1948. Theo Dekker, toen zelf nog actief als wielrenner, heeft een centrale rol gespeeld bij de oprichting en vervulde zelf de rol van voorzitter. Samen met Reinder van Dalen en Aaldert Dekker (geen familie) vormde hij het eerste Dagelijkse Bestuur.

Lees het hele verhaal

De vereniging is opgericht in het Pinsterweekend van 1948. Helaas is er weinig documentatie bewaard gebleven uit de beginjaren en dus ook van de oprichting. Zeker is, dat Theo Dekker een centrale rol heeft gespeeld bij de oprichting. Samen met Reinder van Dalen en Aaldert Dekker (geen familie) vormde hij het eerste Dagelijks Bestuur. Van Dalen, de latere consul van Drenthe (1950 t/m 1966), was de secretaris. Aaldert Dekker was de eerste penningmeester van de club. Hij maakte zich tevens verdienstelijk als “mecanicien”.

Theo Dekker

Theo Dekker, die toen nog actief was als wielrenner, vervulde zelf de rol van voorzitter.
Hij woonde in de D.H. v.d. Scheerstraat in Emmen en was in het dagelijkse leven inspecteur levensverzekeringen.
Hij is voorzitter gebleven t/m 1967 en is benoemd tot erelid, waarbij zijn opvolger, de heer Jelle Kuiper hem de bijbehorende versierselen opspeldde.
Zijdelings is hij ook betrokken geweest bij de oprichting van de wielerclub “Klein Candia” in Coevorden.

Dekker lag met enige regelmaat overhoop met de Unie. Een aantal van de redenen hiervoor zijn terug te lezen in het jaar 1961 en 1963. Dat liep zo hoog op, dat hij zich om deze reden uiteindelijk terugtrok uit de wielersport.Ook nadat Dekker zich terug had getrokken uit de wielersport, toonde hij nog regelmatig belangstelling voor het wel en wee van de club. De laatste keer dat hij in ons midden was, was op de jaarvergadering van 1977.
Helaas leeft Theo Dekker niet meer. Op 7 november 1978 overleed hij op 64-jarige leeftijd.

De Noordelijke Wielerfederatie

WSV Emmen was in de beginperiode nog niet aangesloten bij de KNWU, maar bij de Noordelijke Wielerfederatie (NWF) en ook daarvan is Theo Dekker jarenlang (t/m 1960) voorzitter geweest. Lid van de NWF waren de wielerclubs uit Groningen, Friesland en Drenthe. Daaronder bevonden zich clubs, die ondertussen al lang niet meer bestaan, zoals de Eemskanters (Delfzijl), Excelsior (Assen) en Hermes (Stadskanaal). Een aantal jaren waren ook de clubs uit Overijssel erbij aangesloten. De NWF is opgericht in november 1948 en hield haar jaarvergaderingen meestal in het Wapenzaaltje van Hotel Koos Kerstholt aan de Vismarkt in Groningen.

Renners van toen

1959

Renners van toen

Renners van het eerste uur waren Henk de Roo (Nw. Amsterdam), Jan Eleveld (Sleen), Mans Siepel (Emmer-Erfscheidenveen), Theo Dekker (Emmen), Henk Jalving (Klazienaveen), J.D. Legger en Berend Botter (Nw. Dordrecht).

Lees het hele verhaal

Renners van het eerste uur waren Henk de Roo (Nw. Amsterdam), Jan Eleveld (Sleen), Mans Siepel (Emmer-Erfscheidenveen), Theo Dekker (Emmen), Henk Jalving (Klazienaveen), J.D. Legger en Berend Botter (Nw. Dordrecht)

Andere renners in die tijd waren: F.R. (Floor) v.d. Vijver (Emmen), Keen (Nw. Amsterdam), Westerman (Nw. Amsterdam), Huizinga (Nw. Amsterdam), Flokstra (Emmen), J. Wessels (Emmer-Erfscheidenveen), H. Bos (Oranjedorp), Beukers, J. Reinders (Wezup), Bakker (Nw. Dordrecht), R. Blokzijl (Emmen), G. Talens (Odoorn), de gebroeders Gankema (Nw. Amsterdam), Jan Niemeijer (Nw. Weerdinge), Lammert Vos (Nw. Amsterdam), H. Mantingh (Valthermond), A. Struik (Nw. Amsterdam) en Harm Slot (Nw. Amsterdam).

V.l.n.r. Henk de Roo (Nw. Amsterdam), Jan Eleveld (Sleen), Mans Siepel (Emmer-Erfscheidenveen), Theo Dekker (Emmen), Henk Jalving (Klazienaveen), J.D. Legger en Berend Botter (Nw. Dordrecht)

Harm Slot

1959

Harm Slot

Eén van de renners in deze tijd was Harm Slot. Deze is in de loop der jaren uigegroeid tot een cultfiguur. Iets wat ongetwijfeld te maken had met zijn excentrieke levenswijze. Er is zelfs nog een boek aan hem gewijd, geschreven door Peter van Putten.

Lees het hele verhaal

Harm Slot, één van de renners in deze periode, is in de loop der jaren uitgegroeid tot een “cultfiguur”. Dat heeft ongetwijfeld te maken met zijn excentrieke levenswijze. Er is zelfs nog een boek aan hem gewijd, geschreven door Peter van Putten. Het eerste exemplaar van het boek is – in aanwezigheid van de genoemde journalist – door burgemeester Bijl uitgereikt aan Drenthe’s eerste profrenner. Dit vond plaats in 2001 in het wooncentrum “Oldersheem” te Nieuw-Amsterdam, waar Harm Slot zijn laatste levensjaren doorbracht.

Zelf hebben wij het onderstaande interview met Harm Slot bewaard, gemaakt door Roelof Tienkamp in 1977. Harm Slot, eerste profrenner van Drenthe “Dat waren nog eens tijden” Dat waren tijden, die nooit weerkeren. Dat waren de dagen dat je tot op de bodem van je krachten ging, dat je de kasseien uit de nauwe straatjes van de Belgische stadjes joeg om even later op te gaan in het plaatselijke feestgewoel. Met pinnekes en een schoon wijfke. Dat waren de dagen van pure kracht. Geen zalfjes, psychotherapeuten en snelle superlichte geoliede fietsjes, maar dikke gespierde poten, fietsen met fietspompjes en een reserveband om je nek.
Harm Slot uit Nieuw-Amsterdam bij Emmen is 56 nu. Hij heeft het allemaal van erg nabij meegemaakt. Tien jaar lang profrenner vanaf 1947. Op de fiets van huis naar België, de tent opzetten in het Antwerpse bos en iedere dag een kermiskoersje pikken. Reed je de koers uit, vijfentwintig gulden startgeld. Een hele handvol geld in die dagen. Daar kon je op diverse fronten duchtig mee uit de voeten. “Ik heb”, zegt Harm Slot dan ook,…..donders veel lol gehad in die tijd”. Een verhaal over de eerste broodrenner van Drenthe.

Harm Slot is beroepsrenner geworden uit pure armoede. Vlak na de oorlog was ’t met de werkgelegenheid in Zuidoost Drenthe slecht gesteld en na tijdenlang intensief speurwerk naar een baantje gaf Harm Slot er de brui aan. “Ik dacht: weet je wat, ik ga fietsen voor m’n geld. Ik was al een tijdje amateur en in 1947 heb ik toen maar m’n proflicentie aangevraagd. Ik wist niet of het zou lukken, maar ’t was het proberen in ieder geval waard. Werkloos thuiszitten was immers ook niets”.
Voor Slot braken tien zeer avontuurlijke jaren aan. ’s Zomers fietsen op kermissen in België en Brabant, in het najaar werken bij de boer, af en toe een beetje smokkelen aan de grens, in het voorjaar trainen en zo tegen mei weer op de fiets naar het zuiden. Hoewel Harm ’t allemaal prima vond, keek men over ’t algemeen vreemd op van z’n wat afwijkende levenspatroon. Betaalde sportbeoefening was in die dagen even onbegrijpelijk als een maanlanding en de Nieuw-Amsterdammer heeft dan ook heel wat opmerkingen te slikken gekregen. “Wat dat betreft”, zegt hij, “heb ik de vreemdste dingen meegemaakt. Het was op een gegeven moment zelfs zo erg dat m’n ouders dachten dat ik door inbreken aan het geld kwam. Zij verklaarden mij in die tijd voor gek. De boeren waren in het voorjaar op de landen bezig en als ik dan langs kwam fietsen, dan gingen de vingers naar het voorhoofd. Ik heb me er trouwens nooit zoveel van aangetrokken. Tja, waar blijf je dan?”

LEGENDARISCH
Juist door z’n non conformisme werd Harm Slot in dit deel van Drenthe een haast legendarische figuur. Later, toen ook in Noord-Nederland koersen werden georganiseerd, had hij een enorme supportersschare. Slot heeft nooit het talent gehad veel prijzen te winnen, daarvoor was hij (hij geeft het zelf ruiterlijk toe) net niet snel genoeg. Daar werden nogal eens grappen over gemaakt. “Slot volgt” zeiden velen en ook daar heeft de vriendelijke vijftiger zich nooit iets van aangetrokken. “Dat winnen”, zegt Harm Slot nu, “dat kon me in eerste instantie niet eens zo vreselijk veel schelen. Natuurlijk zou het mooi zijn geweest, maar ’t ging er mij om, dat ik de koers uitreed. Dan beurde ik m’n geld immers? Tenslotte was daar het rijden om begonnen. Ik ben nog nooit afgestapt. En daar mag je toch ook wel weer trots op zijn. Ik heb nooit zo gehouden van die showrijders. Dat waren nooit mijn types. Ik was meer een krachtfiguur op de fiets, eentje die altijd doorging, hoe slecht de omstandigheden soms ook waren. Dan kweek je sympathie bij de mensen, dat vinden ze allemaal mooi”.

VERANDERD
Er is volgens Slot veel veranderd in de wielrennerij. In de tijd van Rik van Steenbergen, Wim van Est, Woutje Wagtmans en Harm Slot ging het veel langzamer. “Maar ook”, zegt Slot, “was het over het algemeen veel sportiever. Kijk, wij sloegen elkaar ook wel eens de hersens in met onze fietspompen, daar niet van. Maar over het algemeen hadden de renners toen veel meer voor elkaar over dan nu. Ik kan me nog herinneren dat er eens een renner verongelukte op de Belgische kasseien. We hebben toen een week of wat later allemaal ons startgeld aan die weduwe gegeven. Mooie dingen zijn dat toch, hè?”

ALLEEN
Iedere renner reed in die dagen individueel. Helemaal in z’n eentje voor zichzelf. Ploegen en sponsors, daar had men in die dagen nog nooit van gehoord.
“’t Was een prachtige ongecompliceerde boel”, zegt Slot. “Veel gemakkelijker dan nu. Er komt, vooral bij criteria, nogal wat bij te kijken. Je had toen ook geen knechten, hoor. Er verscheen gewoon een aantal renners aan de start. Als het startschot had geklonken, dan fietste je je gewoon te barsten en lette verder nergens meer op. Veel taktiek viel er in die dagen nog niet te bespeuren”. Volgens de Nieuw-Amsterdammer is het daaraan ook te wijten, dat de renners vandaag de dag veel eerder af zijn dan vroeger. “Je had coureurs als Schulte en Pellenaars, die fietsten nog toen ze al een jaar of veertig waren. Daar hoef je nou niet meer om te komen. Kijk maar naar Merckx. De beste renner die ooit geboren is, maar ’t gaat nu al niet meer. ’t Is veel plezieriger hoor, als je zo maar eens van je fietsje kunt stappen voor een bakkie koffie onderweg. Daar hoef je vandaag de dag niet meer om te komen”.

VERHALEN
De wielrennerij heeft Harm Slot er toe gebracht boeken te gaan schrijven. Hij reed in een koers naast “een bekende Italiaanse renner”, die hem vertelde dat hij tijdens de training altijd aan mooie dingen dacht. “Dan word je lang zo snel niet moe”, zei de Italiaan. “Dat heb ik toen ook maar eens geprobeerd en inderdaad: de vent had gelijk, het ging veel plezieriger allemaal”. Daarna ben ik, als ik aan het trainen was, ook maar aan gekke voorvallen uit m’n leven gaan denken. Maar op een gegeven moment bedacht ik, dat ik zoveel rare en geinige dingen heb meegemaakt, dat het wel leuk zou zijn dat allemaal eens op te schrijven. Ik heb toen maar een typemachine gekocht en ben zo maar eens aan de gang gegaan. ’t Ging beter dan ik oorspronkelijk verwachtte”. Inmiddels heeft Harm Slot twee boeken geschreven: Ellert en Brammert is de eerste, het boekje Drentse verhalen is net een jaartje uit. Van de laatste heeft Harm er zo’n driehonderd verkocht. “Het gaat prima”, zegt hij, “er zijn nu nog maar 700 over, maar er is een constante vraag naar”. Harm Slot is ook na z’n periode als profrenner een figuur gebleven, die niet helemaal goed in het gareel van alledag past. Hij woont in een klein huisje in de buurt van Nieuw-Amsterdam en drijft een miniem winkeltje. Alles is er te koop: z’n boek, zoetjes, een flesje frisdrank, maar ook oude auto-onderdelen. Vaak denkt Harm Slot nog terug aan z’n periode als wielrenner. “Jongen”, zegt hij, “dat waren tijden, dat vergeet je nooit meer”.

Eén van de licenties van Harm Slot (zie afbeelding hierboven)

Vroeger was alles anders

1959

Vroeger was alles anders

Vroeger was alles anders. Bijvoorbeeld de indeling van de categoriën, het materiaal en de licentieprijzen.

Lees het hele verhaal

Vroeger was alles anders, ook in de wielersport. Behalve de profs en de onafhankelijken, waren er slechts 3 licentie-categorieën: de adspiranten (sinds 1955), de nieuwelingen en de amateurs. De adspirantencategorie was leeftijdsgebonden en omvatte de 14- en 15-jarigen. De 16-jarigen werden ‘geknipt’. Wie na 1 juni was geboren mocht nog bij de adspiranten fietsen. Degenen die vóór 1 juni waren geboren, reden bij de nieuwelingen. Een nieuwelingenlicentie werd 2 achtereenvolgende jaren verstrekt, daarna werd je amateur.In tegenstelling tot de adspiranten was de nieuwelingencategorie niet geheel leeftijdsgebonden, want ook renners die op oudere leeftijd begonnen, werden een jaar ingedeeld bij de nieuwelingen. Een bekend voorbeeld daarvan is Gerard Schipper, die op 23-jarige leeftijd begon bij de nieuwelingen. Ook Leo Hollemans begon op gevorderde leeftijd bij de nieuwelingen.Overigens reden de nieuwelingen hun wedstrijden vaak samen met de amateurs.

In de afbeelding hierboven de licentieprijzen van 1959.

Geldprijzen uit den boze

1959

Geldprijzen uit den boze

Renners van toen kijken nu hun ogen uit. Niet alleen het moderne materiaal, maar ook andere luxe was er toen niet. Geldprijzen waren uit den boze. De premies en de prijzen werden uitgekeerd in de vorm van waardebonnen en in natura. Zo kon het gebeuren, dat je met een tube tandpasta of met een zak aardappelen naar huis ging.

Lees het hele verhaal

Renners van toen kijken nu hun ogen uit bij het zien van het moderne materiaal, waarmee de renners tegenwoordig op de wedstrijden verschijnen. In de jaren na de 2e wereldoorlog moest er in Nederland hard worden gewerkt aan de “wederopbouw”. Geld voor “luxe” was er toen niet.
De fietsen waren van ijzer en werden meestal door de renners zelf in elkaar gelast. Feitelijk waren het gewone fietsen, maar dan met een gebogen stuur en zonder kettingkast en spatborden. Een derailleur zat er niet aan. Dat was niet zo erg, want een derailleur was verboden, ook voor amateurs. Valhelmen waren gemaakt van paardenhaar en de renners reden in wollen tricots zonder reclame, want ook het voeren van reclame was ten strengste verboden. Alleen de profs mochten met reclame rijden.
Sponsorploegen, ploegleiders en ploegleiderwagens waren er dus evenmin. Wielrennen was toen nog echt een individuele sport. De renners moesten het zelf allemaal maar uitzoeken. Iedereen reed voor het lieve vaderland weg. Geschoolde trainers en begeleiders waren er niet. Voor vervoer moest je zelf zorgen en omkleden deed je bij een willekeurige bewoner die aan het parkoers woonde.

Officiële wegwedstrijden waren er in onze regio maar mondjesmaat. Het seizoen begon traditioneel met een veldrit in de Appèlbergen in Groningen. (Henk de Roo was winnaar in 1953). Daarna volgden enkele trainingsritten die onder auspiciën van de NWF vaak werden gehouden op het TT-circuit in Assen. Ook het rijden op een grasbaan was in die tijd normaal.
Criteriums waren er in onze omgeving maar mondjesmaat. De oudste criteriums zijn die van Emmen (1948), Coevorden (1948) en Borger (1949). Klassiekers waren er niet in Noord-Nederland.
De wedstrijdkalender werd opgevuld met onderlinge trainingswedstrijden (start aan de Boslaan) en interclubwedstrijden.
Geldprijzen waren uit den boze. De premies en de prijzen werden uitgekeerd in de vorm van waardebonnen en in natura. Zo kon het gebeuren, dat je met een tube tandpasta of met een zak aardappelen naar huis ging. In die tijd telde de wielersport in Noord-Nederland amper mee. Lang gold het devies, dat ambitieuze coureurs maar beter in het ‘zuiden en westen’ konden gaan koersen, want alleen dáár kon je ‘de stiel’ leren. Dit was een doorn in het oog van de NWF, blijkens enkele passages uit een brief van 20 april 1961, gericht aan de clubs: Meestal wordt er gezegd “Het noorden wordt weer achteruit gezet”, maar zou het niet zo kunnen zijn dat we eerst eens de hand in eigen boezem moeten steken en ons afvragen of het noorden wel alles heeft gedaan om vooruit te komen ? ( )
Op de te beleggen buitengewone algemene ledenvergadering willen wij dan tevens een technische commissie zien benoemd, welke opdracht zal krijgen om de beste noordelijke renners bij elkaar te brengen en op te leiden tot het rijden in ploegverband. Immers hieraan ontbreekt het in het bijzonder in het noorden. Teamgeest moet er komen, hetwelk echter gekweekt moet worden, terwijl de renners moeten worden doordrongen van het feit dat ze met samenwerking meer kunnen bereiken. U zult het met een blik op de werkelijkheid met ons eens moeten zijn dat in het noorden geen samenwerking tussen de renners is, of althans bij hoge uitzondering, waardoor afbraak plaats vindt, hetwelk ons tegen de borst stuit. Het is begrijpelijk dat ieder zijn best doet om een prijsje in de wacht te slepen, maar waarom dan alleen op een koploper gejaagd wanneer dat een noordeling is ? Dat de westelijke renners sterker zijn dan onze noordelijke renners wensen wij niet te erkennen, alleen de samenwerking bij de westelijke renners is beter en zij brengen de moed op om een jagend peleton op een uitloper, af te remmen. Dat is teamgeest en die kant moeten we in het noorden ook op, willen we blijven meetellen.
Naast onze organisatorische taak zal het huidig bestuur dan ook een opvoedende taak hebben, die wij echter willen toebedelen aan een technische commissie. namens het bestuur N.W.F.
B. Stubbe Jr. secr.

In mei 1959 kwamen onderstaande besluiten der sportcommissie uit (zie afbeelding hierboven)

1960 – 1969

De jaren 60

Aansluiting bij de KNWU

1960

Aansluiting bij de KNWU

De Wsv Emmen was in de beginperiode nog niet aangesloten bij de KNWU, maar bij de Noordelijke Wielerfederatie. Op 10 september 1960 is in een ledenvergadering van de club het besluit genomen om een verzoekschrift aan Hare Majesteit de Koningin te zenden tot het verkrijgen van rechtspersoonlijkheid van de vereniging. Uiteindelijk zou de club in 1962 koninklijk goedgekeurd worden.

Lees het hele verhaal

Het besluit om toe te treden tot de KNWU is genomen in een ledenvergadering in Hotel Bos en Zon op 10 september 1960. Het werd min of meer een hamerstuk, zoals te lezen is in de bewaard gebleven notulen, gemaakt door secretaris Henk de Roo.

Aansluiting bij de KNWU

Uiteindelijk werd in 1962 onze club koninklijk goedgekeurd. Daarmee verwierf de club rechtspersoonlijkheid en dat was een vereiste om aansluiting bij de KNWU mogelijk te maken. Deze definitieve aansluiting werd voorafgegaan door een voorlopige aansluiting in 1961.

De jaren 60

1960

De jaren 60

In de late jaren 60 kwam de Drentse wielersport tot grote bloei. In de hoogtijdagen van de Drentse wielersport speelde de Wsv Emmen opvallend genoeg nauwelijks een rol.

Lees het hele verhaal

Bloei van de Drentse wielersport
De Drentse wielersport kwam tot grote bloei in de late jaren ’60. De Meteoor leverde coureurs als Popke Oosterhof, Pier Dijkstra, Henk Emmens en Jan Aling, terwijl de Peddelaars konden beschikken over Henk Benjamins, Jan Bols, Albert Hulzebosch, Bennie Groen, Jans Vlot, Wicher Vlot en Gerard Bruinsma om er maar eens een paar te noemen. Dat waren stuk voor stuk renners, die behoorden tot de nationale top en waarvan sommigen ook internationaal aan de weg timmerden.

WSV Emmen mist de slag
Het is opvallend, dat Emmen en omstreken in die hoogtijdagen van de Drentse wielersport nog nauwelijks een rol speelde. Noch in organisatorisch, noch in sportief opzicht. Feitelijk heeft onze club toen even de slag gemist. Henk Kuiper en Cees Smouter waren de meest aangewezen renners om WSV Emmen op de kaart te zetten, maar door uiteenlopende oorzaken is dat er niet uitgekomen. Henk bracht het nog wel tot een plekje in de baanselectie. In het criteriumwerk was hij ook redelijk succesvol, maar in de klassiekers kwam hij toch niet helemaal uit de verf. Een kwestie van te weinig trainingsarbeid. Zijn glorietijd zou later aanbreken, bij de liefhebbers/veteranen. Cees Smouter, die ook goed kon schaatsen, was succesvol bij de adspiranten en nieuwelingen, maar bij de amateurs bleef hij “hangen”. Cees werd schaatscoach in Italië en is daarna naar Canada geëmigreerd.
Even gloorde er nieuwe hoop, toen zich een jonge nieuwe lichting aandiende met Hugo Kuiper en Louis van Goor als exponenten. In hun adspirantentijd regen zij de successen aaneen, maar na hun juniorentijd verdwenen beide renners te snel van het toneel.

Cees Smouter aan de kop van het peloton (zie afbeelding)

1960

Renners in de jaren 60

In het archief zijn al meer rennersnamen uit de 60'er jaren terug te vinden.

Lees het hele verhaal

Renners in die tijd waren:
Fokke Christ (Nw. Dordrecht), A. Drenth, M. Eefting (Kibbelveen), Geert Elting, H. Elting (Exloo), A. Evenhuis (Odoorn), L. Grooten (Nw. Weerdinge), R. de Haan (Nw. Amsterdam), L. Heres (Valthe), Franz Jansen, J. van Klinken (Valthermond), H. Koopman (Nw. Amsterdam), J. Kuipers, H. Lassche (Valthermond), Fr. Mazenier (Nw. Amsterdam), W. Muskee, W. Oost (Valthermond), A. Schimmel (Nw. Weerdinge), Ep Schonewille (Nw. Dordrecht), P. v.d. Schoot (Valthermond), R. Steenbergen (Exloo), Henk Tappel (Erica), E. van Veenen (Emmen), W. Wildeboer (Emmen).

In de tweede helft van de jaren ’60 komen we de namen tegen van:
G. Abbing (Oosterhesselen), A. Andreas (Emmen), G. Been (Schoonebeek), J. Diepstra (Emmen),
L. Grooten (Nw. Weerdinge), G. Grootoonk (Coevorden), R. Haandrikman (2e Exloërmond), H. Heegen (Emmen), A. Hoge (Emmen), J. Holman (Nw. Weerdinge), H. Kuiper (Veenoord), J. Kuiper (Nw. Amsterdam), G. Kuipers (Sleen), J. Oosting (Emmen), G. Plas (Coevorden), Chr. Posthuma (Klazienaveen), A. Potze (Ter Apel), H. Ram (Emmen), J. Rollingswier (Emmen), T. Rollingswier (Emmen), J. Schepers (Emmen), J. Siebum (Schoonebeek), C. Smouter (Veenoord), H. Snijders (Wachtum), J. Tapper (Nw. Dordrecht), J. Kalter (Nw. Amsterdam), H. Wortelboer (Emm. Compascuum).

Het jaar 1961

1961

Het jaar 1961

In 1961 kreeg de club een voorlopige aansluiting bij de KNWU en was dit tevens het eerste jaar waarin de club meedeed aan het NCK (Nationaal Club Kampioenschappen) welke nog steeds jaarlijks verreden wordt. In dit jaar is verder de eerste documentatie van één van de aanvaringen welke Theo Dekker had met de Unie.

Lees het hele verhaal

NCK

In afwachting tot de koninklijke goedkeuring van de Wsv Emmen, kreeg de club een voorlopige aansluiting bij de KNWU in 1961. Dit was ook het eerste jaar waarin de club meedeed aan het NCK, dat toen nog werd gehouden in Wijk bij Duurstede. Op woensdag 27 september 1961 stonden H. Kuiper, R. de Haan, F. Christ, A. Schimmel, G. Snijder en G. Elting aan de start voor het NCK. Zij zouden als 52e eindigen in de uitslag dat jaar.

Theo Dekker en de KNWU

Dekker lag met enige regelmaat overhoop met de Unie. Dat liep zo hoog op, dat hij zich terugtrok uit de wielersport. De officiële versie luidt, dat hij zich niet kon verenigen met de gewijzigde reglementen.

Het is echter niet denkbeeldig, dat andere irritaties een rol hebben gespeeld, zoals de boete (f 75) die de club kreeg opgelegd van de KNWU, omdat de renners Mazenier, Smouter en Kuiper niet waren komen opdagen in de Ronde van Sleen in 1961. Zij hadden ingeschreven, maar ze werden door Theo Dekker persoonlijk naar een interclubwedstrijd in Gasselte gedirigeerd, die op dezelfde dag plaats vond.

Dekker was kennelijk ook de man, die de krant van informatie voorzag, zoals blijkt uit onderstaande getypte notitie uit het begin van de jaren ’60.

1962

Koninklijke goedkeuring

In 1962 werd onze club koninklijk goedgekeurd. Daarmee verwierf de club rechtspersoonlijkheid en dat was een vereiste om definitieve aansluiting bij de KNWU mogelijk te maken. Deze aanvraag werd voorafgegaan door een voorlopige aansluiting in 1961. Het besluit tot aanvragen van het verkrijgen van rechtspersoonlijkheid en om vervolgens toe te treden tot de KNWU is genomen in een ledenvergadering in Hotel Bos en Zon op 10 september 1960.

Theo Dekker en de KNWU

1963

Theo Dekker en de KNWU

Theo Dekker en de KNWU lagen met enige regelmaat met elkaar overhoop. Na het conflict in 1961 was er ook in 1963 een aanvaring.

Lees het hele verhaal

In 1963 werd Theo Dekker geweigerd door de KNWU als werkend lid. Ook deze gebeurtenis heeft uiteindelijk bijgedragen aan het vertrek van Dekker uit de wielersport in 1967.

1967

Voorzitter Theo Dekker trekt zich terug uit de wielersport

Dekker lag met enige regelmaat overhoop met de Unie. Dat liep zo hoog op, dat hij zich terugtrok uit de wielersport. De officiële versie luidt, dat hij zich niet kon verenigen met de gewijzigde reglementen. Echter zijn er ook aanwijzingen dat andere irritaties een rol hebben gespeeld.

Het jaar 1967

1967

Het jaar 1967

In december 1967 schreef Henk de Roo namens het bestuur een brief aan het College van B. en W.

1970 – 1979

De jaren 70

1970

Nieuwe categoriën doen hun intrede

In de jaren ’70 kende WSV Emmen een spectaculaire groei door een grote toestroom vanuit de nieuwe categorieën: eerst de jeugd, toen de liefhebbers/veteranen en daarna de toerrenners.

Lees het hele verhaal

Jeugd
In 1968 begon de KNWU met het uitgeven van (188) jeugdlicenties. Het liep toen nog niet direct storm, en dat had waarschijnlijk te maken met de strenge voorschriften. Met deze licentie kon namelijk alleen worden deelgenomen aan clubwedstrijden. Pas bij de leeftijd van 12 jaar, stond deelname open voor zogeheten interclubritten. De clubritten georganiseerd voor de jeugd konden zowel verreden worden op gewone fietsen als op racefietsen.
Het heeft enige tijd geduurd voordat de jeugd was ingeburgerd binnen onze club. Onze eerste jeugdrenner was A. Drenthe (Veenoord), aan wie in 1969 een jeugdlicentie werd verstrekt.
Tot het einde van het wielerseizoen 1974 stonden de activiteiten van de jeugd bij de WSV op een betrekkelijk laag pitje. Slechts een vijftal leden nam min of meer regelmatig deel aan koersen.
Op initiatief van jeugdtrainer Klaas Meijer werd eind 1975 een commissie geformeerd, die zich ten doel stelde de jeugdafdeling nieuw leven in te blazen.
De jeugdcommissie bestond uit de heren S. Meijer (voorzitter), H. Lasker (secretaris), J. Horstman (financiën), M. Regtop en de dames I. Meijer en A. Smit. Zij legden zich toe op de begeleiding van de jeugdleden en met een ploeg van een kleine 30 renners werd aan het seizoen ’76 begonnen.
De jeugdploeg van WSV Emmen is aan het begin van dat seizoen een eind op gang geduwd door een sponsor. Autoshop Dregema uit Emmen steunde de jeugdrenners met een bedrag van 2500 gulden, waarvoor men nieuwe trainingspakken heeft aangeschaft.

Liefhebbers
Voor renners die bij gebrek aan faciliteiten en/of capaciteiten niet meer mee konden komen bij de amateurs was het een voldongen feit om de fiets in de wilgen te hangen. Een alternatief (de 35-jarigen uitgezonderd) was er niet, dit in tegenstelling tot iedere andere sport in Nederland. Tevens was het voor beginnende (oudere) sportievelingen die via “veredeld” trimmen ofwel recreatiefietsen hun krachten op wedstrijdniveau met tegenstanders wilden meten, haast onmogelijk om via een opbouwfase de kneepjes van de stiel te leren beheersen. Kortom in de categorieënopbouw zat een hiaat. Dit werd opgevuld door de categorie liefhebber. De komst van deze nieuwe categorie in 1973 betekende ook een impuls voor de noodlijdende categorie der veteranen. Voor deze groep waren er nauwelijks officiële wedstrijden, maar dat veranderde doordat de veteranen mee mochten doen met de liefhebbers. Net als bij de jeugd heeft het enige jaren geduurd, voordat deze nieuwe categorie binnen onze club volledig tot ontwikkeling kwam. Jan Eleveld (Sleen) was onze eerste liefhebber. In 1979 waren er ondertussen 13 liefhebbers/veteranen en het hoogtepunt werd bereikt in 1983 toen de club maar liefst 41 liefhebbers/veteranen telde met daarbij ‘toppers’ als Henk Kuiper, Pier Dijkstra (beide begonnen aan een nieuw wielerleven), Leo Hollemans, Sieger Veenstra, Tjabel Daling, Tinus Westerman, Wim Zeevat en Jan Kalter.

Toerrenners
In het clubblad van april 1974 lezen we:
Volgens zeggen zou er belangstelling bestaan om een TOUR AFDELING van WSV Emmen op te richten. Wie helpt het bestuur om dit van de grond te krijgen…….Inlichtingen bij het bestuur.  Die hulp kwam. Het was met name Chris Kalverla die zich inzette voor de oprichting van de toerafdeling. Op 11 juni ‘74 was het zover. De details over de feitelijke aansluiting bij onze club moesten toen nog wel worden geregeld. Dit gebeurde in februari 1975, zoals te lezen was in het clubblad van die maand: “De oprichting en aansluiting van een toerclub in Emmen bij onze vereniging is rond. Op 18 februari 1975 vond er een gesprek plaats tussen de toekomstige toerclubleden en een afvaardiging van het bestuur van onze vereniging, waarin de onderlinge verhouding werd besproken.
Op de bestuursvergadering van 26 februari is dit besproken en aanvaard.
Deze regeling houdt o.m. in dat de toerafdeling een onderafdeling gaat vormen van de WSV Emmen.
Dit houdt in, dat de toerafdeling met een grote mate van zelfstandigheid gaat optreden, waarbij het uiteraard vanzelfsprekend is, dat het een en ander in overleg met en met inspraak van het bestuur van de WSV zal geschieden. De leden van de toerclub zijn gewone werkende leden van de WSV met dezelfde rechten en plichten als ieder ander lid.
Wij heten de nieuwe leden van harte welkom en rekenen op een goede samenwerking.”
   De toerafdeling begon met 11 leden en groeide in de jaren daarna al spoedig uit tot 80 leden.

Gerard Schipper

1972

Gerard Schipper

Gerard was een renner van de gestampte pot. Een noeste werker, die zijn hele ziel en zaligheid in het wielrennen legde. Aanvankelijk leek het daar niet op, want hij hield zich bezig met voetballen en schaatsen.

Lees het hele verhaal

De wielercarrière van Gerard Schipper is er één om in te lijsten, met als absolute hoogtepunten het winnen van Olympia’s Tour (1981) en twee jaar later het wereldkampioenschap op het onderdeel 100 km ploegentijdrit in het Engelse Goodwood.
Gerard was een renner van de gestampte pot. Een noeste werker, die zijn hele ziel en zaligheid in het wielrennen legde. Aanvankelijk leek het daar niet op, want hij hield zich bezig met voetballen en schaatsen. Als schaatser kwam hij in aanraking met Jan Klein, de vader van Harry en Dries Klein en die raadde hem aan om te gaan fietsen als zomertraining. Gerard was toen 23 jaar. Hij trainde in die tijd met een groepje amateurs, die hij gemakkelijk bij kon houden. Hij kreeg er zoveel aardigheid in, dat hij zich aanmeldde als lid bij WSV Emmen (1972).

Hij vroeg zijn eerste licentie aan als nieuweling (junior). Zijn eerste koers reed hij in dat jaar in De Wijk. In Oldenzaal, zijn derde wedstrijd, reed hij voor het eerst in de prijzen. Hij werd 10e en mocht een rijksdaalder incasseren. Hij boekte al vrij snel zijn eerste zege, de Ronde van Alteveer.
Een jaar later trad hij toe tot de rijen der amateurs, nog ongesponsord. In zijn tweede jaar als amateur won hij de hoog aangeschreven 3-daagse van Harderwijk en de 3-daagse van Zwartewater (Genemuiden, Vollenhove en Zwartsluis).
Gerard reed als een raket, maar hij fietste toen nog zonder verstand. Maak van het wielrennen geen denksport, beter strijdend ten onder gaan dan onopvallend meerijden. Volgens dat principe heeft Gerard altijd gekoerst.

Michelin
Zijn manier van rijden, bleef niet onopgemerkt en in 1975 werd hij dan ook opgenomen in de ploeg van Michelin. In de twee jaar, die hij in het Michelin-tricot reed smaakte hij 11 maal het zoet der overwinning en werd 3e bij de Nederlandse kampioenschappen op de baan (achtervolging). De macht was er toen al wel, maar het rijden tussen de wielen en het kiezen van de juiste plaats liet nog veel te wensen over.

Batavus
In 1977 stapte hij over naar de ploeg van Batavus, eerst onder ploegleider Kouwenhoven en later onder Piet Hoekstra. Van Piet heeft hij heel veel opgestoken. De overwinningen stapelden zich in die periode gestaag op. Hij won in zeven jaar tijd meer dan 70 koersen, waaronder de Ronde van Zuid-Friesland. Ook uit die Batavus-periode stammen een zeer eervolle 4e plaats in Praag op het WK 100 km ploegentijdrit en zijn overwinning in Olympia’s Tour. Een triomf van belang, zijn eerste grote succes eigenlijk.
De basis voor dat succes was gelegd in de tijdrit in Zoetermeer. Wat bijna niemand meer had verwacht, gebeurde dan toch nog. Solleveld verloor de oranje leiderstrui en eigenlijk ook meteen de Ronde. Op het loodzware, bijzonder winderige parkoers moest hij 28 seconden toegeven op Schipper. Onder toeziend oog van ZKH Prins Bernhard kreeg Olympia’s Ronde een onverwachte winnaar. In 1982 won hij een etappe in Olympia’s Tour en eindigde een jaar later als 2e in het eindklassement. In totaal nam hij zes maal deel aan de wereldkampioenschappen, drie maal op de weg en drie maal op de baan. Hij vloog over de hele aardbol met deelnames aan de Ronde van Slowakije, de Ronde van Chili, de Vredeskoers, de Sealink Race en de Wereldkampioenschappen, o.a. in Venezuela. In totaal nam hij zes maal deel aan de wereldkampioenschappen, drie maal op de weg en drie maal op de baan. Het laatste optreden op een WK was in Altenrhein (Zwitserland), waar Gerard 8e werd in de 100 km ploegentijdrit met Solleveld, Boeve en Van Poppel aan zijn zijde.

Goodwood woensdag 1 september 1982
Het absolute hoogtepunt was toch het wereldkampioenschap 100 km ploegentijdrit in Goodwood. Dat was een belevenis op zich. Het leverde de ploeg op het eind van het jaar de verkiezing tot “Sportploeg van het jaar” op.
De wedstrijd werd verreden in een stromende regen. De Engelse organisatoren hadden heftige kritiek gekregen op het parkoers. Er zat geen vlak stukje in. Steeds weer op en af, draaien en keren. Met als uitsmijter de bult naar de finish. Iedereen in het Nederlandse kamp dacht dan ook aan een kansloze missie. De taktiek was aan de omstandigheden aangepast. Wat Schipper op het vlakke kan, zouden Maarten Ducrot en Gerrit Solleveld moeten doen op de klim, die maar liefst vier maal genomen moest worden.
Solleveld -de beul- leidde de klim. Precies daar waar andere landen forceerden en de zaak “kapot” reden joeg hij nooit het tempo te hoog op. Schipper (de niet-klimmer) moest er immers bijblijven. Eenmaal over de top nam de Groninger dan resoluut de kop over. De keuze van de versnellingen was een goede gok geweest. Het 44-blad voor de klim en een 53 om op het vlakke “gas” te geven. Het kwartet knokte voor wat het waard was. Niet Schipper, maar Frits van Bindsbergen moest (na 74 km) afhaken. Hij was leeg, uitgeput. Verder meerijden zou slechts het ritme verstoren. Terwijl Van Bindsbergen de douches van het hotel opzocht (en de huldiging miste) voltooide het trio de “onmogelijke” opgave. Frankrijk en Italië, gestart met zes en drie minuten voorsprong, werden ingehaald.

Concorde
Vanaf 1984 fietste hij twee jaar voor de ploeg Concorde en reed toen 10 maal als eerste onder het finishdoek door, waaronder de Ronde van Noord-Holland (1985).
Kortom een ware gloriereeks, die nog meer glans krijgt als de vele malen bij de eerste vijf worden genoemd of als hij noodgedwongen niet mocht winnen om afspraken binnen en buiten de ploeg na te komen.

WSV Emmen
In 1986 won hij de Ronde van Groningen en de Gasbeltour, toen halverwege het seizoen een chronische  rugblessure hem dwong te stoppen, hetgeen dubbele pijn betekende. De man die nooit van opgeven wilde weten, moest nu opgeven.
In april 1986 behaalde Schipper de laatste zege van zijn imponerende carrière: het criterium van De Wijk, het eerste rondje om de kerk van het seizoen dat traditioneel op 2e Paasdag wordt gehouden.
Hij keerde nog een keer terug, maar het bleef kwakkelen. Een 10e plaats in de wielerronde van Schoonoord (1988) was het laatste wapenfeit. Schipper had zich een mooier afscheid van de wielersport voorgesteld. In het seizoen 1988 werd hij aangesteld tot leider/trainer van de amateurs van zijn club, de WSV Emmen. In 1992 vervulde hij die rol bij WSV Assen. Ondanks zijn indrukwekkende palmares heeft Schipper nooit zijn beroep gemaakt van het wielrennen. Hij was al in de dertig toen hij Olympia’s Ronde won en wereldkampioen werd. Hij was net getrouwd en durfde het risico niet te nemen. Vooral ook omdat je je de eerste jaren aan moet passen in het profpeloton.
Schipper was als tempobeul geen sprinter en ook heuvelop rijden was niet zijn sterkste punt. Hij had een hekel aan klimmen, maar kon door een goede voorbereiding toch redelijk uit de voeten.
In 1982 werd Schipper na het behalen van de regenboogtrui door het gemeentebestuur van Vlagtwedde gefêteerd. Hij kreeg de burgemeester en wethouders van de gemeente over de vloer.
Schipper kan nog boos worden over de loze beloften die hem toen werden gedaan. Hij kreeg destijds een tinnen bord van de gemeente en daar hield het mee op. Een baan was er niet bij.

Onder toeziend oog van Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Bernhard kreeg Olympia’s Ronde een onverwachte winnaar.

1974

Het clubblad ziet het levenslicht

In 1974 ziet het clubblad voor het eerst het levenslicht.

Overdracht van het clubgebouw en de wielerbaan

1976

Overdracht van het clubgebouw en de wielerbaan

Het heeft even geduurd, maar in 1976 was het dan eindelijk zover: een gloednieuw clubgebouw was klaar om in gebruik te worden genomen.

Lees het hele verhaal

Overdracht
Op zaterdagmorgen 28 augustus 1976 vond de overdracht plaats van de wielerbaan en de kantine aan onze vereniging. De opening werd verricht door wethouder Ros. (De hiervoor gevraagde heer Zegering Hadders was verhinderd).
Voorzitter Jelle Kuiper kon behalve de wethouder ook andere genodigden welkom heten, waaronder de heer Henk Warmolts (Consul), de heer Jurrie Weerman (directeur Sportzaken), de heer Theo Dekker (oud-voorzitter en erelid) en afgevaardigden van de noordelijke en oostelijke wielerverenigingen.

De bouw van de kantine heeft f 224.169,18 gekost. Het Rijk verstrekte A-W subsidie (f 153.603,72) en de rest werd gefinancierd via de zogeheten “1/3 regeling”.

Bestuurscrisis

1976

Bestuurscrisis

De explosieve groei van het ledenbestand bracht WSV Emmen in woelig vaarwater. Besturen werd ingewikkelder en het kostte meer tijd en moeite om de boel bij elkaar te houden. Dit zorgde voor bestuurlijke onrust. Het was de klassieke tegenstelling tussen de “aanstormende jeugd” (lees: de jeugdcommissie) versus de “oudgedienden” (bestuur) die in 1976 de bom deed barsten.

Lees het hele verhaal

De explosieve groei van het ledenbestand bracht WSV Emmen in woelig vaarwater. Besturen werd ingewikkelder en het kostte meer tijd en moeite om de boel bij elkaar te houden.
Dit zorgde voor bestuurlijke onrust. Het was de klassieke tegenstelling tussen de “aanstormende jeugd” (lees: de jeugdcommissie) versus de “oudgedienden” (bestuur) die in 1976 de bom deed barsten.

Het clubblad meldt:
“Zoals enkelen wel al zullen hebben vernomen botert het al een tijdje niet tussen het bestuur enerzijds en de jeugdcommissie anderzijds. Terwijl het bestuur momenteel ook nog verdeeld is in twee kampen.
Op de gezamenlijke vergadering op 28 september kon men niet tot elkaar komen en werd er een nadere datum vastgesteld. (…)
Op de ouderavond raakten de gemoederen met het vorderen van de vergadering weer heet gebakerd, zodat de vergadering moest worden afgebroken. Dit was op dinsdag 5 oktober. De problemen die toen op tafel kwamen vereisten harde beslissingen op korte termijn, waar men als bestuur niet uit kon komen.(….)
Op de spoedbestuursvergadering van vrijdag 8 oktober is een plan opgesteld om de zaak te redden. Dit plan, het instellen van een commissie van goede diensten, zal op zaterdagmiddag 16 oktober in de dan belegde buitengewone ledenvergadering ter goedkeuring worden voorgelegd.”
   De adviezen van de commissie werden grotendeels overgenomen. Er kwam een nieuwe structuur: een Algemeen Bestuur en 4 Afdelingsbesturen. De 4 afdelingen waren: Jeugd, Toer, Organisatie en Kantine. De 4 afdelingsvoorzitters kregen vanuit hun functie automatisch een plek in het Algemeen Bestuur. Zodoende keerden van het oude bestuur alleen de heren Sake Meijer (jeugd) en Jelle Kuiper (organisatie) “ambtshalve” terug in het bestuur. Drie nieuwe mensen vormden het Dagelijks Bestuur.
Jan Lammers werd de nieuwe clubvoorzitter als opvolger van Jelle Kuiper. Anton Folkerts kreeg het secretariaat en de heer Udo Grimminck werd benoemd tot penningmeester.
Dit alles ging gepaard met een statutenwijziging, die toch al nodig was in verband met het nieuwe verenigingsrecht.   Ook deze herstructurering bleek nog niet direct het Ei van Columbus te zijn, want op 1 juni 1979 trad het bestuur van de afdeling Organisatie buiten de vereniging en ging zelfstandig verder. Zo ontstond het “Wielercomité Zuidoost Drenthe”, bestaande uit de heren Kuiper, Eising, Hemme en Tapper. De leden van dit comité werden vervolgens door de club geroyeerd (1980). Pas in 1989 waren de verhoudingen weer min of meer genormaliseerd, waarna de Algemene Ledenvergadering besloot tot opheffing van het royement.

1977

De eerste klassieker overwinning

De ronde van Zuid-Friesland in 1977 was de eerste klassieker die door een Wsv'er werd gewonnen.

Lees het hele verhaal

De eerste WSV’er die een klassieker won, was Gerard Schipper. Hij reed in de Ronde van Zuid-Friesland in 1977 naar de overwinning

1977

Reconstructies

Een jaar later pas, in augustus 1977 kon het totale sportcomplex Meerdijk officieel worden geopend door wethouder Zegering Hadders. Het werk was toen af.

Lees het hele verhaal

Nou ja, ‘af’ is niet echt het goede woord, want sinds de oplevering ging er werkelijk geen jaar voorbij of er werd wel ergens “gewroet of gegraven” op het sportcomplex en tot op de dag van vandaag is dat een zichzelf repeterend verhaal geworden.

In het voorjaar van 1981 kreeg de wielerbaan een omleiding, waarmee een eind kwam aan de vervelende situatie dat de baan tussen de clubgebouwen van de v.v. Emmen en sportclub Angelslo door liep.
In 1990 is de baan opnieuw gereconstrueerd. De start/finish werd verplaatst naar de huidige locatie en de staantribunes zijn toen meteen ook verwijderd.

Jaap Vos

1978

Jaap Vos

Junior Jaap Vos bracht de club de tweede klassiekerzege in de geschiedenis van de club.

Lees het hele verhaal

De eerste WSV’er die een klassieker won, was Gerard Schipper (Ronde van Zuid-Friesland in 1977). Junior Jaap Vos was de volgende. In 1978 verraste hij met een zege in de Omloop door het land van Bartje.
Jaap Vos, met voorsprong winnaar van de Omloop door het land van Bartje (1978). Het waren niet de minsten, die hij klopte. Links van hem Jacques Hanegraaf en rechts René Koppert. Verder is op deze foto Minie Strijbosch duidelijk herkenbaar. Minie heeft een aantal jaren als Ronde-Miss van “Bartje” gefungeerd.

1979

De derde klassieker overwinning van WSV Emmen

Wim Meijer, toen nieuweling, zou in 1979 de Omloop van het Zuiden op zijn naam schrijven.

Lees het hele verhaal

Na Gerard Schipper in 1977 en Jaap Vos in 1978, was het Wim Meijer die de derde klassieker overwinning voor zijn rekening nam. Hij zou dat jaar als eerste over de streep komen in de Omloop van het Zuiden. Deze drie overwinningen waren de voorbodes van de zeer aansprekende successen in de jaren ’80.

1980 – 1989

De jaren 80

Gert Jakobs

1980

Gert Jakobs

GERT JAKOBS (29-04-64) Gert Jakobs kan worden beschouwd als de opvolger van Gerard Schipper. Hij was uit hetzelfde hout gesneden: aanvaller en tempobeul. Zijn grootste successen haalde hij in de jaren '80.

Lees het hele verhaal

De loopbaan van Gert Jakobs is rustig begonnen. Vanaf zijn 8e jaar koerste hij mee bij de jeugd, maar het was ook niet veel meer dan meerijden. Toen Gert Jakobs 14 jaar was, begon het feest eigenlijk pas, hij won 6 koersjes. Als 1e jaars nieuweling ging het met 6 overwinningen beter en een jaar later brak hij helemaal door. Gert Jakobs won 25 wedstrijden en van de 10 klassiekers won hij  er 5 en werd ook nog eens vijf keer tweede.
Geen wonder, dat toen hij junior werd, André Boskamp hem direct in de nationale juniorenselectie opnam. In die periode reed Gert tal van etappe-wedstrijden in het buitenland, won in Böchlingen en werd 2e in de Ronde van Oostenrijk. Op het WK junioren in het Italiaanse Marsciano reikte hij naar een 4e plaats met Erik Breukink, Johnny Bogers en Erwin Martens. In de wegwedstrijd kwam hij niet verder dan 76e plaats.
Hij was slechts twee jaar amateur en wel in de ploeg van Batavus. Als aanloopje naar de amateurs won hij de Omloop van Noord-West Overijssel. Bij de amateurs debuteerde hij in de Sealink Race, een etappe-wedstrijd die hij afsloot met een 31e plaats in het eindklassement.
Hij won in zijn eerste jaar de Ronde van Limburg, won een etappe in de open Ronde van Zweden, maar haalde ook een 4e plek in de Ronde van Rheinland Pfalz en won een etappe in Olympia’s Tour, waarin hij in het eindklassement 7e werd.
Met coach André Boskamp ging hij zich daarna serieus voorbereiden als geselecteerde voor de 100 km tijdrit van de Olympische Spelen, samen met Erik Breukink, Jos Alberts en Maarten Ducrot.
De 4e plaats in de ploegentijdrit op de Olympische Spelen ’84 in Los Angeles was zowel een hoogte- als het dieptepunt. “We hadden materiaal van niks in vergelijking met de andere ploegen, omdat er geen geld was. Ik weet zeker, dat we met beter materiaal met de vingers in de neus tenminste tweede hadden kunnen worden. Het was daar eigenlijk een zooitje. En dan te weten dat je achteraf 11 seconden van het brons af was en maar 20 seconden van het zilver”.

Het liefst zou Gert direct na de Olympische Spelen zijn overgestapt naar de profs. Dit was echter niet mogelijk, omdat een profrenner minimaal 21 jaar moest zijn. Noodgedwongen moest hij toen in 1985 een korte periode overbruggen. Hij deed dat als amateur in het clubshirt van WSV Emmen. Hij won toen kort achter elkaar nog gauw even de Ronde van Groningen en de Omloop van de Braakman.

Prof
In mei 1985 werd Gert Jakobs prof bij Verandalux. Bij de profs kende Gert Jakobs een verdienstelijk debuut. In 1986 was hij was 2 dagen drager van de oranje leiderstrui tijdens de Ronde van Nederland, maar in de slotetappe werd hij in de Limburgse heuvels op flinke achterstand gereden, waardoor hij niet verder kwam dan de 8e plaats in het eindklassement. Die prestatie herhaalde hij in 1987, maar toen al in een meer dienende rol. Waarschijnlijk had Gert zich toen al neergelegd bij een knechtenrol en dat werd alleen maar erger, toen sprinter Jean Paul van Poppel zijn ploegmaat werd. In Italië kreeg hij al snel de bijnaam “La Bruta Besta”, het wrede beest. Die rol is hij zijn hele carrière blijven spelen.
Gert had daar vrede mee. “Als je als prof begint, weet je dat je voor een ander moet werken. In de Tour zal ik regelmatig onze sprinter Van Poppel uit de wind moeten zetten. En dan moet je ook van tijd tot tijd jongens naar voren rijden. Die pik ik dan zo bij de broek op, soms wel met vier tegelijk als dat gewenst is. Bijvoorbeeld om een achtervolging te organiseren. Zwaar werk? Ja, dat mag je wel zeggen. Zeker als je het de hele dag doet. Zoals vorig jaar in de Ronde van Italië. Toen liet ik me, total loss, al vaak twee kilometer voor de streep uitvieren. Staat er in de krant dat je 160ste bent geworden en denken de mensen thuis: nou, die Jakobs rijdt ook niet best. Maar dan heb je zoveel gedaan dat je scheel over de finish komt.”     Gert stond 10 keer aan het vertrek van een Grote Ronde:
– Ronde van Frankrijk  reed hij in 1987 (opgave 19e etappe); 1988 (145e), 1989 (136e), 1990 (140e) en in 1993 waar hij als 127e eindigde.
– Ronde van Italië   1986 (111e)
– Ronde van Spanje   1990 (114e); 1991 (114e); 1992 (136e); 1993 (112e)   Hij kwam uit voor de volgende ploegen: Verandalux (1985), Skala (1986), Super Confex (1987-1988-1989), PDM (1990-1991-1992) en Lotus Festina (1993)  Overwinningen
Gert Jakobs won als prof 9 wedstrijden, waaronder een ploegentijdrit.
1987 GP Lommel (161 km) na een solo
1988 ploegentijdrit Eindhoven (GP Libération)
1989 3e etappe Ronde van Aragon met 47 seconden voorsprong op ploegmaat Rolf Gölz.
1989 Heerhugowaard
1990 ploegentijdrit Eindhoven (GP Liberation)
1990 Aalsmeer
1990 Steenwijk
1992 Surhuisterveen
1993 Oostvoorne   Kenners zijn van mening, dat er meer had ingezeten voor Gert Jakobs. Zeker in vergelijking met Jelle Nijdam, zijn leeftijdsgenoot en “dubbelganger” in die tijd. De vroege stap naar de profs is hem van meerdere kanten ontraden, maar Gert had een grenzenloos vertrouwen in André Boskamp en die zag geen doorslaggevende redenen om hem door te laten rijpen bij de amateurs.    Na zijn proftijd keerde Gert als terug in het amateur-peloton. In 1994 reed hij mee in de topcompetitie voor de ploeg van Swift-Casba. In de jaren daarna was Gert meer met andere dingen bezig dan met de wielrennerij. In zijn nadagen won hij nog wel de Ronde’s van Borger en Joure.   Toen Gert Jakobs prof werd, ging hij wonen in Helmond. In 1987 verliet hij onze club en sloot zich aan bij ’t Luchtschip. In 1996 keerde hij weer terug als lid van WSV Emmen.   Jakobs was ook een goede schaatser. Hij was Nederlands Kampioen bij de Junioren C en deed op latere leeftijd met succes mee aan marathonwedstrijden, als voorbereiding op het wegseizoen.

WSV Emmen wordt nederlands clubkampioen

1980

WSV Emmen wordt nederlands clubkampioen

Na de successen eind jaren '70 zou in 1980 de Wsv Emmen een prestatie neerzetten, die nadien niet meer is geëvenaard.

Lees het hele verhaal

Na de overwinningen eind jaren zeventig was het in 1980 meteen raak, toen WSV Emmen het Nederlands clubkampioenschap binnenhaalde in de B-categorie. Een prestatie van formaat, die nadien niet meer is geëvenaard. De ploeg onder leiding van trainer Henk Warris bestond uit de nieuwelingen Ralph Greupink, Gert Jakobs, Jaap Meijer en Eric Wessels. (v.l.n.r. op de foto).

Het jaar 1981

1981

Het jaar 1981

In 1981 behaalde Wsv Emmen verscheidene successen op zowel nationaal als internationaal niveau.

Lees het hele verhaal

In 1981 behaalde WSV Emmen een uitstekende 2e plaats in de nationale competitie om de Junioren Club Trofee. Internationale successen waren er weggelegd voor Gert Jakobs en Gerard Schipper (o.a. wereldkampioen ploegentijdrit en winnaar van Olympia’s Tour).

Toerfietsen

1981

Toerfietsen

Binnen de KNWU was nooit rekening gehouden met het toerfietsen. De toerfietsers hadden daarom een eigen landelijke bond, de Nederlandse Rijwiel Toer Unie (NRTU). Ook onze toerafdeling was aangesloten bij de NRTU.

Lees het hele verhaal

Binnen de KNWU was nooit rekening gehouden met het toerfietsen. De toerfietsers hadden daarom een eigen landelijke bond, de Nederlandse Rijwiel Toer Unie (NRTU). Ook onze toerafdeling was aangesloten bij de NRTU.
Eind jaren ’70 kwamen er op landelijk niveau gesprekken op gang tussen KNWU en NRTU om te komen tot samenwerking en zo mogelijk een fusie. Die gesprekken werden afgebroken, weer opnieuw opgestart, weer afgebroken, enz. Het werd een ‘gebed zonder eind’.
Tenslotte kwam een speciaal in het leven geroepen commissie onder neutraal voorzitterschap van Wim de Heer van de Nederlandse Sport Federatie tot de conclusie dat beide organisaties moesten ophouden te bestaan om gezamenlijk als één groot geheel verder te gaan. De besturen van de NRTU en de KNWU schaarden zich achter dit voorstel en ook de Algemene Ledenvergadering van de KNWU ging ermee akkoord. Op het laatste moment spraken de leden van de NRTU zich echter uit tegen een samensmelting (december 1979).

In 1980 hakte de KNWU de knoop door en besloot om (ook) zelf het toerfietsen “ter hand” te nemen.
Op 1 januari 1981 begon de KNWU officieel met toerfietsen.
Daarmee ontstonden op plaatselijk niveau grote problemen. De clubs moesten nu kiezen tussen toeren bij de KNWU of bij de NRTU. Een combinatie was niet mogelijk. Dit hield in, dat die clubs, waarvan de toerafdeling bij de NRTU zou willen blijven, de consequentie van die keus zouden moeten aanvaarden door een juridische scheiding binnen de club te laten plaatsvinden. Aldus geschiedde. Binnen onze club werd op advies van de KNWU een nieuwe rechtsvorm gezocht en gevonden in een omni-vereniging. Dit vereiste echter (opnieuw) een statutenwijziging. Het clubbestuur, onder toenmalig voorzitterschap van Anton Folkerts, legde de statutenwijziging voor aan de algemene ledenvergadering op 31 maart 1981. Dit was rijkelijk aan de late kant, want formeel had dit al moeten gebeuren vóór 1 januari. Tot overmaat van ramp kreeg het voorstel slechts een matig draagvlak, waardoor het vereiste aantal stemmen niet werd gehaald. De kiem voor een nieuwe crisis binnen de club was gelegd. Een streep door de rekening van met name mensen als Kalverla en Folkerts, die in 1981 was aangetreden als opvolger van Jan Lammers.
De nieuwe voorzitter reageerde teleurgesteld in het clubblad van mei 1981: Als je als voorzitter van het algemeen bestuur op 31 maart j.l. moet concluderen dat je beleid wordt afgekeurd, bekruipt je wel een vreemd gevoel. ( )
Je moet je gaan bezinnen en hebt verder weinig lust tot actie. Het enige wat je doet is vlug een brandbrief aan de KNWU schrijven en daarin meedelen dat de statutenwijziging niet doorgaat en uitstel vragen tot 1 januari 1982. (verleend tot 1 juli)
Dat bestuurders en fietsers en andere leden elkaars belangen en doelstellingen begrepen hebben is op 31 maart niet gebleken. Hierbij doel ik vooral op het feit dat de hele discussie zich toespitste op de exploitatie van de kantine, terwijl het bedrijven van de sport, waarvoor we eigenlijk lid zijn van de wsv Emmen, nauwelijks aandacht kreeg.
Toch gelooft het bestuur nog in haar eigen voorstel m.b.t. de omni-vereniging. ( )
Ik, en met mij de andere leden van het algemeen bestuur denken dat we op 31 maart voorbij gegaan zijn aan de werkelijke belangen van de wsv Emmen voor nu en in de toekomst. We hebben elkaar dus niet helemaal begrepen. Het is daarom dat het alg. bestuur op 1 juni dezelfde statutenwijziging weer aan de leden zal voorleggen en daar de renners aan de ene kant en bestuurders en overige leden aan de andere kant de hele problematiek verschillend benaderd hebben, gezien vanuit hun eigen betrokkenheid bij de vereniging, vinden er op 20 en 21 mei met deze groeperingen extra vergaderingen plaats.
   Na het nodige masseerwerk werd een tweede poging gedaan op maandag 1 juni. Deze buitengewone ledenvergadering werd bezocht door 43 leden. Na de nodige vragen en toelichtingen werd er schriftelijk gestemd. De stemcommissie, bestaande uit de heren Benjamins, Knol en Bisschop maakte de uitslag bekend: 32 stemmen voor, 10 tegen en 1 blanco stem. Aldus is met meerderheid van stemmen de omni-vereniging tot stand gekomen, met 2 juridisch van elkaar gescheiden sub-verenigingen.
Een interimbestuur bestaande uit de dagelijkse besturen van de ren- en de toerverenigingen moest de zaak op gang trekken. Geen gemakkelijke taak gezien de zeer stroeve aanloop.
Het omni-bestuur had als taak om de gezamenlijke belangen van de beide sub-verenigingen te behartigen. In de praktijk hield dat in:
a) Alles wat te maken had met het clubgebouw (beheer en exploitatie) en de wielerbaan.
b) Alle aangelegenheden betreffende het clubblad, dus ook de productie en de eindredactie.
Met (wedstrijd)technische zaken had het omni-bestuur geen bemoeienis.

De 1e ledenvergadering van de omni-vereniging vond plaats op 14 januari 1982
Het interim-bestuur, dat vanaf 1 juni ’81 had gefunctioneerd, trad af en droeg haar taak over aan een nieuw bestuur, bestaande uit Dick Ike (voorzitter), Chris Kalverla (secretaris), Bé Room (penningmeester), J.B. Weinans (voorzitter kantine-commissie), Job Oldenburger (voorzitter toer) en Anton Folkerts (voorzitter ren). De omni-vereniging is geen lang leven beschoren geweest. Het verloop binnen het bestuur was groot. Eerst vertrok de heer Weinans, die ander werk had gekregen. In de loop van 1982 haakte een teleurgestelde Anton Folkerts af. Hij stapte op als voorzitter van de ren en daarmee dus ook als bestuurslid van de omni-vereniging. Eind 1983 volgde Kalverla dit voorbeeld (opvolger Rien van Manen), een jaar later stopte Bé Room ermee (opvolger Kasper Jansen) en in juni ’85 gaf ook voorzitter Dick Ike de pijp aan Maarten.   Naar een opvolger is niet actief meer gezocht, want het was toen al wel duidelijk, dat de omni-vereniging op z’n laatste benen liep. De Toer was en bleef van mening, dat het allemaal te duur was, ook al omdat de inkomsten uit de kantine flink tegenvielen. De laatste bestuursvergadering van de omni-vereniging was op 16 september 1986. Na 1 oktober gingen de Ren en de Toer definitief uit elkaar en er was eigenlijk niemand die daar om treurde.

Kantine
Het uittreden van de Toer draaide feitelijk om de kantine. De Toervereniging wilde niet langer (financiële) mede-verantwoordelijkheid dragen voor de kantine. De oorzaak daarvan was, dat de kantine zichzelf niet kon bedruipen. Er moest geld bij en de Toer was niet langer bereid om haar aandeel bij te passen. Men constateerde, dat de omzet langzaam maar zeker daalde en dat de kosten (met name de gasprijzen) begonnen te stijgen en niet zo’n klein beetje ook. In plaats van dat er uit die kantine iets te halen was, moest er worden bijbetaald. Dat wilde de Toer niet langer.
De Ren stond er vanaf dat moment alleen voor. De zorgelijke exploitatie van de kantine is voor het bestuur aanleiding geweest om de leden te raadplegen. In september 1990 werd daartoe een buitengewone ledenvergadering ingelast. Dat was toen een geschikt ogenblik, omdat de amateurvoetbalclub Emmen op zoek was naar een eigen onderkomen. Dat opende allerlei denkbare mogelijkheden, maar de ledenvergadering sprak als mening uit, dat het clubgebouw in eigen beheer moest blijven.

Henk Kuiper

1983

Henk Kuiper

In het rijtje van “toppers” mag ook de naam van tweevoudig Nederlands veteranenkampioen Henk Kuiper niet ontbreken.

Lees het hele verhaal

In het rijtje van “toppers” mag ook de naam van tweevoudig Nederlands veteranenkampioen Henk Kuiper niet ontbreken. Henk werd zowel in 1983 als in 1985 Nederlands kampioen bij de veteranen.

1984

Het jaar 1984

Binnen de club leefde al enkele jaren de behoefte aan een garage als oplossing van de stallingsproblemen voor met name de jurywagen. De jurywagen werd gestald bij een particulier en dat bracht veel extra kosten met zich mee, zoals de huur van de ruimte.

Lees het hele verhaal

Binnen de club leefde al enkele jaren de behoefte aan een garage als oplossing van de stallingsproblemen voor met name de jurywagen. De jurywagen werd gestald bij een particulier en dat bracht veel extra kosten met zich mee, zoals de huur van de ruimte ( f 750).
In 1984 werd een bouwcommissie ingesteld, bestaande uit de heren Jan Knol, J. Lübbers (bouwbedrijf Barger-Oosterveld), Tom Kemperman, Rien van Manen (omni-bestuur) en Fred Haikens (voorzitter).

Het voorstel van de commissie omvatte 2 elementen:
– In de eerste plaats de bouw van een garage (10×5 1/2×3 1/2 m) tegen de al bestaande kleedkamers.
– In de 2e plaats uitbreiding van de bestuurskamer in z’n lengte van 3 ½ naar 4 ½ meter en vergroting van de opslagruimte (keuken).

Aanvankelijk was het ook de bedoeling om een smeerkelder onder de garage te leggen, maar van dit idee is de commissie afgestapt.
Het een en ander is gerealiseerd in 1985. De bouwkosten ( f 26.000) zijn net als het clubgebouw gefinancierd door middel van de 1/3 subsidie-regeling.

Bennie Gosink

1986

Bennie Gosink

Bennie Gosink was na Henk Kuiper de volgende die het rood-wit-blauw wist te veroveren.

Lees het hele verhaal

Bennie Gosink (rechts) volgde dit voorbeeld door in 1986 het rood-wit-blauw te veroveren bij de nieuwelingen met dank aan plaats- en clubgenoot Manfred Steffens. Bennie was ook succesvol in het veld. (2e NK nieuwelingen en 3e NK junioren).

Henk Groen wint de gouden pijl

1988

Henk Groen wint de gouden pijl

Net als Gert Jakobs combineerde Henk Groen het wielrennen met de schaatssport. Ook hij weet dit goed te combineren.

Lees het hele verhaal

Net als Gert Jakobs combineerde Henk Groen het wielrennen met de schaatssport. Als nieuweling won hij 3 klassiekers: de Omloop door Tukkerland, de Flevotour en de Omloop door het land van Kleine Hein. Bij de junioren won hij de Hunebedomloop, een lange tijdrit met deelname van de Nederlandse juniorentop.
Als amateur won Groen o.a. de Gouden Pijl (1988). In 1990 stapte hij over naar de inmiddels opgeheven wielerclub Tempo in Soest.
Als schaatser was hij op de lange baan Nederlands kampioen in alle jeugdcategorieën. Bij de junioren A reed hij drie wereldkampioenen. Hij werd 16e, 6e en 4e. Daarna maakte hij een half seizoen deel uit van de seniorenkernploeg.

102 overwinningen

1989

102 overwinningen

1989 zou voor de Wsv Emmen een erg succesvol jaar zijn.

Lees het hele verhaal

In 1989 werden door onze renners in totaal 102 overwinningen behaald en daar waren hele mooie bij zoals het NK van Marthijs Wegdam bij de 14-jarige jeugd.

Crossbaan

1989

Crossbaan

Eind september 1989 kwam een crossbaan op de Meerdijk gereed. Daardoor konden onze renners ook 's avonds op de Meerdijk terecht voor de crosstraining.

Lees het hele verhaal

Eind september 1989 kwam een crossbaan op de Meerdijk gereed, Daardoor konden onze renners ook
’s avonds op de Meerdijk terecht voor de crosstraining. Het ging hierbij niet alleen om de renners van Emmen maar alle renners uit het hele district waren welkom.
Op dinsdagavond had Ferdinand Hemme de training van categorie 1, 2, 3 en 4 op zich genomen en Fré Bos die van cat. 5, 6 en 7. Daarna kon iedereen vanaf de nieuwelingen nog trainen. Donderdags kon er vanaf cat. 5 getraind worden onder leiding van Henk Warris. Later werden de trainingen overgenomen door Allard Engels.
Toen in de jaren ’90 de veldtoertochten erg populair werden, is de veldritbaan weer afgebroken. De baan heeft slechts een tiental jaren dienst gedaan.

2012 – 2013

Nederlands kampioenen

Naomi Veurink nederlands kampioen veldrijden meisjes 8 jaar

2012

Naomi Veurink nederlands kampioen veldrijden meisjes 8 jaar

Op 21 januari 2012 vond in Gieten het Nederlands Kampioen Veldrijden voor de jeugd plaats. Naomi Veurink werd bij de meisjes 8 jaar 1ste.

Lees het hele verhaal

Gieten was mooi in de buurt dus alle WSV’ers hebben vrijdagavond het parcour goed verkend. Het was zonnig weer en de baan lag er mooi bij. De heuveltjes werden goed geoefend. Wat was de goede rijkant. Echter na een nacht regen zag het parcour er heel anders uit. Het was 1 grote modderpoel. Naomi liet zich niet van de kaart brengen en kwam als eerst over de streep. Zij kreeg de gewilde kampioenstrui om haar schouders.

Jon Schoonewille nederlands kampioen categorie 7

2012

Jon Schoonewille nederlands kampioen categorie 7

Op 9 juni 2012 werd het Nederlands Kampioenschappen wegwielrennen jeugd in Elim gehouden. Jon wist daar in een massasprint met een nipte voorsprong als eerste over de streep te komen.

Lees het hele verhaal

Het Nederlands Kampioenschap jeugd werd georganiseerd door de Peddelaars in Elim. Lekker dicht in de  buurt en daardoor vele supporters. In categorie 7 bleef het peleton bij elkaar. Ontsnappen was niet mogelijk. In de laatste ronde, na de laatste bocht dacht Jon nu naar voren. Van achteren sprintte Jon naar voren, over het gras, langs een lantaarnpaal en ja daar was een gaatje. Hij sprong erin en kwam nipt als eerst over de streep. Niels Griemink sprintte ook goed mee maar werd helaas 4de. Bijna een podium met 2 WSV’ers.

Niels Goeree nederlands kampioen junioren

2012

Niels Goeree nederlands kampioen junioren

Op 17 juni 2012 werd Niels Goeree in Exloo Nederlands Kampioen Junioren.

Seine Snippe nederlands kampioen tijdrijden handbiker

2012

Seine Snippe nederlands kampioen tijdrijden handbiker

Op 15 juli 2012 werd Seine Snippe Nederlands Kampioen bij de handbikers onderdeel tijdrijden in Bornebroek.

2012: 4 nederlands Kampioenen

2012

2012: 4 nederlands Kampioenen

WSV Emmen kan het wielerjaar 2012 heel tevreden afsluiten. De wielervereniging heeft dit jaar namelijk 4 Nederlands Kampioenen geleverd. Het begon op 21 januari tijdens de Nederlands Kampioenschappen veldrijden in Gieten.

Lees het hele verhaal

Naomi Veurink werd op het modderige parcours 1ste bij de categorie meisjes 8 jaar. Op 25 januari 2013 gaat ze haar trui verdedigen in Moergestel op het NK aldaar. Jon Schoonewille werd op 9 juni Nederlands Kampioen op de weg in categorie 7. Deze wedstrijd vond plaats in Elim. In een massasprint wist Jon vanaf achteren naar voren te sprinten, een gaatje te vinden en nipt als eerste over de streep te komen.
Een week later op 17 juni werd Niels Goeree bij de junioren wegwedstrijd Nederlands Kampioen in Exloo. Na een mooi ontsnapping kwam hij als eerste over de streep met de ondersteuning van een enthousiast publiek .
Sinds 2012 rijden er ook handbikers in de blauwwitte kleuren van WSV. Seine Snippe won op 15 juli in Bornebroek het NK tijdrijden. Hij legde 21,85 km af in 40 minuten 57 seconden.
De wielervereniging is goed op weg en druk bezig om te zorgen dat de positieve resultaten volgend jaar doorzetten. Alle wielrenners van jong tot oud volgen de trainingen met plezier en zijn bereid zich vol te geven tijdens de wedstrijden. WSV Emmen hoopt voor 2013 ook weer op zulke fantastische resultaten vol met plezier en sportiviteit.

Lotte nederlands kampioen veldrijden, meisjes 9 jaar

2013

Lotte nederlands kampioen veldrijden, meisjes 9 jaar

Op 26 januari 2013 vond de NK veldrijden plaats in Moergestel. Lotte wist hier bij de 9 jarig meisjes als 1ste over de streep te komen.